شعر می کشد مرا به پیش

کفش های سفید می پوشم  کفش های سیاه می پوشی

من لباس عروس پولک دوز تو کتی دلبخواه می پوشی

 سرزمین من و تو شطرنجی ست هر دومان پادشاه یک کشور

ترک اسبی سپید خواهم رفت باز رختی سیاه می پوشی

تخت سلول و خانه زندان است  دوست داری شبیه من باشی

دامن راه راه می پوشم  زره راه راه می پوشی

رد یک زن همیشه پشت سرت  دکمه های لباست افتاده

شعر پیراهنی ست کنعانی  شعر را اشتباه می پوشی

آسمان سهم چشم پنجره ها پرده ها را بکش نبینمتان

ماه پیراهنی پر از لکه ست  تو برای که ماه می پوشی ؟

 شیما شاهسواران احمدی

I wear white shoes . You wear black shoes .

I wear white shoes . You wear black shoes .

I wear a spangle wedding dress . You wear your favorite coat .

Our country is checked . Both of us are kings of one country .

I will ride a white horse , and go . You will wear black clothes again .

The bed is a cell , and home is a prison . You like to be like me .

I wear a striped skirt . You wear a striped armor .

There is always a woman’s trace behind you .The buttons of your shirt are fallen .

Poem is a Canaan shrit . You wear it wrongly .

The sky is the share of the windows’ eyes . Drag the curtains till I don’t see you .

The moon is a shirt , full of spots . Whom do you wear the moon for ?

Canaan is Joseph’s( prophet) country .